Vrouw Sedna
Vrouwe Sedna
De golven van mijn zee zijn hoog en lopen uit op het zacht gele zand.
Hoge golven en klein golven, ik maak ze.
Neem ik de rommel mee of laat ik die achter op de bodem van de zee.
Uit het niets verschijnt vrouwe Sedna. Hoog stijgt ze uit de golven.
“Zee, je bent eb en vloed. Waarom denk je dat ik je dit heb gegeven! Kijk naar de bodem.”
De zee duikt als een spiraal naar zijn bodem. Daar komt ze het slachtoffer tegen. Er ligt van alles in de slachtoffer, pijn, verdriet en angst. Geen duidelijk stem.
Ze duwt er tegen aan. Het slachtoffer wil niet omvallen. De zee wordt moe van al het proberen. Ze had onstuimige, storm, tornado, orkaan uit geprobeerd. Het slachtoffer blijft overeind staan.
Wat nu: “Ik denk dat ik haar een ere plekje geef. Elke keer als ik op de bodem van de zee kom, en ik kom haar tegen, dan weet ik in welke rol ik zit.”
Terwijl ze dit bedenkt beginnen alle zeesterren rond slachtoffer te dansen. Van alle kanten komen dolfijnen aan zwemmen en beginnen de bodem van de zee af te speuren naar afval. Dit duwen ze mee in de golf. Dankbaar als ik ben dat ze alle afval mee hebben genomen. Er valt heel wat kilo’s gewicht van mij af. Hele hoge golven stroomde op de zee. Allerlei soorten vogels komen aan gevliegen, pikken de afval en gooien in het vulkaan. Edna verdwijnt in de zee en veranderd in een witte dolfijn. Er verschijnt een prachtige regenboog. En de zee……………speelt in mij.
